rode wangen

Waarop je de volgende dag realiseert dat je helemaal verloren loopt in je eigen gedachtes wanneer die op hol slaan. En toch is er iets veranderd, toch is het niet meer hetzelfde als voorheen.
Ik zou een dag met jou willen wegvluchten om te kunnen genieten en te praten, te praten over mijn twijfels en mijn zorgen en vooral te luisteren naar de jouwe. Maar gelijktijdig vraag ik me dan af of het langs de andere kant ook niet beter is dat je bepaalde onderwerpen laat rusten en gewoon geniet. De twijfel slaat wel toe als je niet bij elkaar bent, maar op de momenten dat ik in je armen lig geniet ik wel.
Tijd is inderdaad onze grootste vijand, we hebben gewoon tijd tekort.

Elke ontmoeting heb ik schrik dat je me zal vertellen dat het de laatste keer is.

Zo komt er een dag waarop je de zin niet meer ziet. Loslaten is het enige woordje dat je hoofd op dat moment bedenken kan. Loslaten en het vechten opgeven omdat het vechten niets uithaalt en de situatie niet veranderd. Toch komt “geduld” even om de hoek, smekend om wat aandacht voor zijn overtuiging. Nog even geduld en tijd…

Wanneer iedereen enthousiast is, ben jij het niet. Het lijkt een omgekeerde wereld.
Ik wil zo graag dat je voelt dat ik je nodig heb, dat je beseft dat een woord van jou tien keer meer betekend dan dat van iemand anders en dat jouw mening vaak doorslaggevend is. Ik beslis graag voor mezelf, maar als ik je mening vraag wil ik die ergens oprecht maar genuanceerd. Want als je zegt “‘t is slecht”, dan voel ik me slecht. Als je zegt, “je kan het misschien zo of zo nog beter doen” dan voel ik me gesteund. Het is een eenvoudig principe maar blijkbaar toch zo moeilijk.

Pijn in mijn buik, pijn in mijn buik als ik aan jou denk.

Ik had op zijn minst een berichtje verwacht. Maar als je iets verwacht dan word je natuurlijk teleurgesteld. Dus ik liet iets weten om mijn geweten te sussen en hij antwoordde direct, dat maakte al veel goed.
Mijn ingesteldheid moet gewoon anders. Terug naar het begin, het mooie onschuldige begin van het niets verwachten en blij zijn met een scheet! Je hartje die vier tellen overslaat omdat je onverwacht iets hoort. Het is eigenlijk een gevoel die nooit mag overgaan. 

Een relatie is elkaar leren aanvoelen, het ontdekken van die ander en zijn manier van leven en denken. Nog nooit heb ik zo een moeite gehad om iemand te doorgronden als hem. Daarbij vertellen zijn vrienden me soms zaken die me op een dwaalspoor brengen. Het is allemaal zo complex niet als het lijkt, maar door te zwijgen worden sommige situaties en meningen wel complex.
Door de stilte en onuitgesproken gedachten creëer je twijfel en deze twijfel zorgt voor ergernis en met gevolg bepaalde reacties. Rust vinden in een relatie is die dag vinden waarop er een evenwicht aanwezig is in de overdracht van informatie, aandacht en liefde.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik dit op een dag mag meemaken. 

Mooie woordjes in een random zinnetje doen me weer blozen.

Hij kan lief zijn… als hij wilt!

Ik missprak me net en zei “date”
Hij schrok wakker: “date?”

Ik glimlachte en wilde verder geen info geven, hem even laten sudderen in zijn jus… Zou hij door zo iets voor mij vechten? Of zou hij me juist sneller verstoten?

Toch gaf ik te snel een antwoord: “een afspraakje met mijn beste vriendin schat!”

I feel like a loser… 

Ik voel me een beetje gebruikt…