rode wangen

Vrij zijn van denken en de seks beleven.
Een beetje raar, omdat je beseft dat je werd verwend in het verleden.
Ook hier is weer tijd nodig, maar onder genieten krijgt tijd een andere dimensie.
Gelukkig.

Maar kijk, wat er zat aan te komen, verliefdheid! Verliefd, een beetje kriebels, nog niet het echte hoor, maar wel kriebels en niet voor hem. Hij zou het eens moeten weten… en dan weet ik het ineens, hij zou er zelfs niet om geven. Waar maak ik me zorgen om!? Ik voel me uitgelaten, alsof alles los is, alsof het vrijgezellenleven nooit ver weg is geweest.
En girls, thanks for helping me around! You’re all wonderful people!

It’s lonely by your side!

Rode wangen zeg ik u, en deze keer wel van schaamte.

Natuurlijk heb ik het niet uit gemaakt, natuurlijk heb ik het niet over mijn hart kunnen krijgen om in zijn puppyoogjes te zeggen “amen en uit”, natuurlijk niet. Wel heb ik op een avond een fles witte wijn achterover gekapt en me volledig in een uitzichtloze conversatie gestort. Op dat moment is het mijn eindelijk gelukt, voor de eerste keer in mijn leven, rechtaf tegen de juiste persoon te zeggen wat me ergerde.
Ik heb gezegd dat ik niets meer ga voelen als we op deze manier doorgaan, ik heb gezegd dat ik hem mis, dat ik tijd wil, veel tijd en geen tijd alleen, ik heb gezegd dat hij mij niet kan leren kennen, toch zo niet, dat hij mij geen kans geeft. Ik was hard, ik was meedogenloos, ik was zat, dat was een goed excuus!
Hij schrok en ik schrok dat hij schrok want ik had dat niet verwacht. Ik gedraag me vanaf nu nonchalant heb ik me voorgenomen en ineens viel me dat voornemen helemaal niet zwaar. Zowaar krijg ik een minimum aan aandacht, zonder dat ik het vraag, een bericht, een telefoontje. Steeds met de vraag, “Scheelt er iets? Ik hoorde je nog niet vandaag!” En dan springt mijn hartje 4 keer op en dan ben ik blij en dan denk ik dat ik dat vermeende gevoel voor hem toch nog niet helemaal kwijt ben en dan is het wel weer leuk zo. Toch voor even!

Het is uit, ‘t is gedaan, over & out!
Fuck, shit, dikke kak!
En hij weet het nog niet.
Wat ben ik een ellendig persoon!

Mag het ook overmorgen zijn?

dan geef je alles op,
dan krijg je hoop door een dom dwaas zinnetje,
dan voel je je 20 seconden gelukkig,
dan is het weer gedaan,
terug naar af.

Ik zal luisteren en praten en hoogstwaarschijnlijk een knoop doorhakken, met een bang hartje.
Morgen!

Op een dag wordt alles duidelijk. Weet je weer wat je altijd al wou en ja hoor, besef je overduidelijk dat je het wel degelijk niet hebt. Dan weet je weer dat alles op je eentje je gemoedsrust in een beter evenwicht bracht en de vindbaarheid van je echte willetje makkelijker is. Op een dag… het zijn de komende weken die voor een beslissing zullen zorgen!

Ik mis vuur…

Waarop je de volgende dag realiseert dat je helemaal verloren loopt in je eigen gedachtes wanneer die op hol slaan. En toch is er iets veranderd, toch is het niet meer hetzelfde als voorheen.
Ik zou een dag met jou willen wegvluchten om te kunnen genieten en te praten, te praten over mijn twijfels en mijn zorgen en vooral te luisteren naar de jouwe. Maar gelijktijdig vraag ik me dan af of het langs de andere kant ook niet beter is dat je bepaalde onderwerpen laat rusten en gewoon geniet. De twijfel slaat wel toe als je niet bij elkaar bent, maar op de momenten dat ik in je armen lig geniet ik wel.
Tijd is inderdaad onze grootste vijand, we hebben gewoon tijd tekort.