61

Die monotone stem van je voicemail was gewoon een voorbode van het gesprek dat volgen moest.

Halt! Het woord ‘moeten’ houdt mijn schrijven tegen en doet me op dit eigenste moment nadenken. Mijn psychologe zegt namelijk dat het woord ‘moeten’ in mijn leven een te grote plaats krijgt. Daarom, suggereerde ze, moet het vervangen door het woord ‘willen’. Pas op het moment van vervanging beslis je elke keer opnieuw of je ervoor gaat of niet. Moeten is een dwingend geval en waarschijnlijk niet op zijn plaats binnen de context van een gezond dagdagelijks leven. Maar binnen het geheel van vlinderen, vogelen, flirten, spelen, pluimen,… verdomd dan klink het eenzame woord ‘moeten’ al geil op zich!

Die monotone stem van je voicemail was gewoon een voorbode van het gesprek dat volgen moest. Een gesteun dat doorheen de dag via sms’jes mijn hoofd binnendrong, een oude film in die hersenpan van me, een oude film van een bed met zachte lakens, een verdwaalde namiddag zon, een nonchalante blik van jouw gevaarlijke killer-ogen… Zuchtend denken aan wat voor moois de combinatie van voorgaande met ‘moeten, boeten, poepeklets…’ te bieden heeft!