rode wangen

Rode wangen zeg ik u, en deze keer wel van schaamte.

Natuurlijk heb ik het niet uit gemaakt, natuurlijk heb ik het niet over mijn hart kunnen krijgen om in zijn puppyoogjes te zeggen “amen en uit”, natuurlijk niet. Wel heb ik op een avond een fles witte wijn achterover gekapt en me volledig in een uitzichtloze conversatie gestort. Op dat moment is het mijn eindelijk gelukt, voor de eerste keer in mijn leven, rechtaf tegen de juiste persoon te zeggen wat me ergerde.
Ik heb gezegd dat ik niets meer ga voelen als we op deze manier doorgaan, ik heb gezegd dat ik hem mis, dat ik tijd wil, veel tijd en geen tijd alleen, ik heb gezegd dat hij mij niet kan leren kennen, toch zo niet, dat hij mij geen kans geeft. Ik was hard, ik was meedogenloos, ik was zat, dat was een goed excuus!
Hij schrok en ik schrok dat hij schrok want ik had dat niet verwacht. Ik gedraag me vanaf nu nonchalant heb ik me voorgenomen en ineens viel me dat voornemen helemaal niet zwaar. Zowaar krijg ik een minimum aan aandacht, zonder dat ik het vraag, een bericht, een telefoontje. Steeds met de vraag, “Scheelt er iets? Ik hoorde je nog niet vandaag!” En dan springt mijn hartje 4 keer op en dan ben ik blij en dan denk ik dat ik dat vermeende gevoel voor hem toch nog niet helemaal kwijt ben en dan is het wel weer leuk zo. Toch voor even!