12

maart 27, 2008

Waarop je de volgende dag realiseert dat je helemaal verloren loopt in je eigen gedachtes wanneer die op hol slaan. En toch is er iets veranderd, toch is het niet meer hetzelfde als voorheen.
Ik zou een dag met jou willen wegvluchten om te kunnen genieten en te praten, te praten over mijn twijfels en mijn zorgen en vooral te luisteren naar de jouwe. Maar gelijktijdig vraag ik me dan af of het langs de andere kant ook niet beter is dat je bepaalde onderwerpen laat rusten en gewoon geniet. De twijfel slaat wel toe als je niet bij elkaar bent, maar op de momenten dat ik in je armen lig geniet ik wel.
Tijd is inderdaad onze grootste vijand, we hebben gewoon tijd tekort.

Reageer