1

maart 18, 2008

Zou hij mij nu toch bellen of niet? De twijfel slaat toe, want op dagen zonder contact en met een nakend afscheid wens je genegenheid. Wens je aandacht en bevestiging. Zou hij me dan toch graag zien? Heeft hij zich na zijn grote vergissing toch bedacht? Komt het gevoel van de eerste week toch nog naar boven.
In mijn hoofd is de lijn al gezet, eerlijkheid gebiedt me om op te biechten dat de lijn er bij mij al was van dag één. Maar het verlangen om beheert te worden was te groot om niet toe te geven aan zijn avances. Nu de rollen schijnbaar omgekeerd liggen, is de relatie een dagelijkse marteling van mijn eigen gevoelens.
En we wachten… 16 minuten over het uur… het is als wachten op Godot. 

Reageer